Yazarın Köşe Yazıları
Türk-Amerikan STK’larında Yeni Bir Dönem İçin Çağrı
Merhaba Değerli Türk Amerikalılar ve Türkses’in Kıymetli Okurları,
Amerika Birleşik Devletleri’nde 501(c)(3) statüsünde bir derneği yönetmek bir gönüllülük faaliyeti değildir. Bu statü, federal ve eyalet yasaları karşısında ciddi mali ve hukuki sorumluluk taşıyan bir kamu güvenidir. IRS beyan yükümlülüğü vardır. Form 990 zorunluluğu vardır. İç kontrol sistemleri vardır. Yönetim kurulu üyelerinin fiduciary duty sorumluluğu vardır. Yanlış beyan, prosedür eksikliği veya mali disiplinsizlik hem kurumu hem yöneticiyi doğrudan risk altına sokar.
Buna rağmen Türk-Amerikan sivil toplumunda yönetişim bilgisi kurumsal bir standarda bağlanmış değildir.
Yıllar içinde farklı derneklerde, federasyonda ve çatı yapılarda benzer tartışmalar yaşanmıştır. Mali şeffaflık sorgulanmış, denetim mekanizmaları tartışılmış, yetki sınırları üzerinden gerilimler oluşmuştur. Çoğu zaman sorun kötü niyet değil, sistem eksikliğidir.
Derneklerin sahibi olmaz
Önemli bir gerçeği açıkça söylemek gerekir:
501(c)(3) statüsünde bir derneğin sahibi olmaz. Yani bir kişi:
• “Bu dernek benimdir”
• “Bu kurum bana aittir”
diyemez.
Bu kurumlar kişisel mülk değildir. Görevler geçicidir. Başkanlık da, yönetim kurulu üyeliği de sürelidir. Kimse bir derneği kendi adına sahiplenemez.
Resmi kayıtlar, eyalet belgeleri ve IRS dosyaları kişisel tasarruf alanı değildir. Bu belgelerde yapılan her işlem hukuki sorumluluk doğurur.
Resmi evrak üzerinde gerçeğe aykırı değişiklik yapmak veya yetkisiz işlem yapmak ciddi sonuçlara yol açabilir. Amerikan hukuk sistemi
Burası Kavga Yeri Değil, Hizmet Yeridir
Saygıdeğer okurlarımız, selamlar,
Gurbette bir çatı yapıyı ayakta tutmak kolay değildir. Çünkü herkesin işi gücü var. Zaman kıymetli. Gönüllülük ise başlı başına emek ister. Ortak çatının ayakta kalması için iki şey gerekir. Düzen ve güven. Bu ikisi bozulunca, en iyi niyetle yapılan işler bile zorlaşır. İnsanlar üretmeye değil, tartışma yönetmeye mecbur kalır.
Son zamanlarda bazı kişiler, bu ortak çalışmayı güçlendirmek yerine ortamı germeyi tercih ediyor. Bu durum artık saklanamaz hale geldi. Çünkü mesele bir “fikir ayrılığı” olmaktan çıktı. Toplumun enerjisini yiyen bir gerginliğe dönüştü. Her gün yeni bir tartışma çıkaran bir dil var. Sürekli bir kavga havası. Sürekli bir gerginlik. Bu gerginlik kimseye bir şey kazandırmıyor. Tam tersine herkesi yoruyor. Bu ortamda kimse proje konuşamıyor. Kimse etkinlik konuşamıyor. Kimse gençleri konuşamıyor. Toplumun gündemi olması gereken konular geri düşüyor, yerini dedikodu ve suçlama alıyor.
İnsanlar bir süre sonra şunu söylüyor, “Yeter, yorulduk.” Ve geri çekiliyor. Geri çekilen sadece bir kişi değil. Geri çekilen gönüllülük oluyor. Geri çekilen emek oluyor. Geri çekilen ortak hareket etme kültürü oluyor. Bu çatının işi, toplum adına bir şey üretmektir. Bu çatının işi, birbirini yemek değildir. Burası kavga yeri değil, hizmet yeridir.
Bazıları ise tam tersini yapıyor. Hizmet yok. Katkı yok. Ama konuşma çok. Sürekli konuşma
Birlik; aynı olmak değil, aynı yöne yürümektir
Saygıdeğer okurlarımız, selamlar,
Toplum dediğimiz şey, sadece aynı dili konuşmak, aynı sofraya oturmak, aynı bayramı kutlamak değildir. Toplum, zor zamanda birbirine omuz verebilme kabiliyetidir. Çünkü gerçek birlik, alkışın bol olduğu günlerde değil, sözün sertleştiği, kalbin incindiği, yolun daraldığı zamanlarda anlaşılır.
Toplumun içinde bazen bir cümle dolaşır “Falanca şöyleymiş…” Ardından ikinci cümle gelir, üçüncüsü eklenir. Sonunda ortada ne belge kalır ne de gerçek. Geriye sadece yorgunluk, kırgınlık ve güvensizlik kalır. Oysa bir toplumu ayakta tutan şey, lafın çoğalması değil, söze sadakat, birbirine sahip çıkma ve itibar duygusudur. İtibar, parayla satın alınmaz, yüksek sesle de kurulmaz. İtibar, toplantı salonlarında değil, günlük hayatta, ölçülü dille, öfkeyi yönetebilmekle, haksızlığa uğrayanı yalnız bırakmamakla inşa edilir.
Amerika, her şeyi ölçer. Kurumsallığı, tutarlılığı, güveni… Burada “iyi niyet” tek başına yetmez. Güvenilir duruş ister. İşte tam da bu yüzden, Türk-Amerikan toplumunun en büyük sermayesi bina, bütçe ya da kalabalık değil İtibardır. İtibar güçlüyse temsil güçlenir, gençler cesaret bulur, kurumlar ayakta kalır, toplumun sesi ciddiye alınır. İtibar zayıflarsa, en haklı söz bile eksik duyulur, en iyi niyet bile şüpheyle karşılanır.
Tarih bu gerçeği defalarca göstermiştir. Birinci sahne, Anadolu’nun eski bir çarşısında geçer. Öğleye doğru kalabalık artarken bir dükkanın önünde hareket vardır, yan dükkan ise durgundur. Usta bunu fark
Amerika’da Emeklilik
Saygıdeğer okurlarımız, selamlar,
Amerika’da emeklilik birçok kişinin zihninde “rahat bir dönem” gibi duruyor. Ama içeriden yaşayanlar şunu biliyor. Emeklilik artık romantik bir hikaye değil, ciddi bir hesap işi. Bugün emekli olmak, bazen huzur, bazen de ağır bir belirsizlik demek. Önce şu gerçeği netleştirelim, emeklilik geliri sabit, hayat sabit değil. Çalışırken gelir artabilir, ek iş yapılabilir, tempo yükseltilebilir. Emekli olunca gelir çoğu zaman sabitlenir ama masraflar sabitlenmez. Fiyatlar oynar, vergiler değişir, sigorta yükselir, market pahalanır. Bu yüzden emeklilikte en çok zorlayan şey “gelir azalması” değil, gelirin aynı kalıp hayatın pahalanmasıdır.
Amerika’da emekliliğin en sert duvara çarptığı yer sağlık masraflarıdır. Evet, Medicare diye bir sistem var. Ama insanların sandığı gibi “her şeyi çözen” bir yapı değil. Katkı payları, ek planlar, ilaç ücretleri, diş ve göz gibi kalemler. Yaş ilerledikçe sağlık masrafı çoğu zaman düşmez, artar. İnsan çalışmayı bıraktığında geliri düşer ama sağlık ihtiyacı büyür. Bu çelişki, emekliliğin en ağır gerçeğidir. Barınma konusu da aynı derecede belirleyicidir. Amerika’da emekliliğin en güvenli tarafı borçsuz bir ev sahibi olmaktır. Çünkü ev sahibi değilseniz, kira piyasası sizi gelirinizden hızlı yakalar.
Bazı bölgelerde kiralar öyle yükseldi ki, Social Security’nin büyük kısmı sadece kiraya gidiyor. Bu durumda emeklilik “dinlenme” değil, her ay aynı stresi tekrar yaşama anlamına
Amerika’da Toplumsal Dönüşüm
Saygıdeğer okurlarımız, selamlar,
Amerika Birleşik Devletleri bugün yeni bir ekonomik dönemin içine sürüklenmiş durumda. Resmi rakamların ve siyasi tartışmaların ötesinde, sokakta, markette, ev kirasında, vergi yükünde ve gündelik hayatta çok daha büyük bir gerçek yaşanıyor. Bu gerçek, Amerika’nın yalnızca bir ekonomik krizle değil, aynı zamanda bir toplumsal dönüşümle karşı karşıya olduğunu gösteriyor.
Son on yılın temel eğilimi, Amerikalı artık aynı gelire daha az hayat sığdırabiliyor. Gelir artışları, yaşam maliyetlerinin gerisinde kaldıkça orta sınıfın gücü eriyor. Bu durum yalnızca yoksulluğu artırmıyor, aynı zamanda Amerika’nın karakterini de değiştiriyor. Çünkü bu ülkenin gücü her zaman çalışan orta sınıftan gelmişti. New York–New Jersey bölgesine baktığımızda bu dönüşümün en sert yüzünü görüyoruz. Kiralar ulusal ortalamanın üç katına çıkmış durumda. Ev vergileri, ulaşım masrafları, çocuk bakım ücretleri ve sağlık giderleri artık sıradan bir aile bütçesinin taşıyamayacağı noktada. Bu nedenle birçok aile, hayat kalitesini koruyabilmek için şehir merkezinden uzak bölgeleri tercih etmeye başladı. Bu göç hareketi ekonomik bir tercihten çok, hayatta kalma stratejisine dönüşmüş durumda. İnsanlar artık büyük şehirlerin cazibesini değil, bütçelerini düşünüyor. Kira yerine mortgage, metro yerine araba, şehir yerine banliyö… Bu değişim sessiz ama etkisi çok büyük.
Amerikan tüketicisi de belirgin şekilde değişiyor. İnsanlar eskiden “harcamak için kazanırdı,” şimdi “harcamamak için çalışıyor.” Market tercihleri
Amerika Neden Tıkanıyor ve Çıkış Nereden Gelecek?
Saygıdeğer okurlarımız selamlar,
Amerika Birleşik Devletleri bugün ekonomik bir türbülansın içinde. Çoğu kişi bu durumu kısa vadeli enflasyon ya da siyasi tartışmalarla açıklamaya çalışıyor. Oysa tablo bundan çok daha derin. Bu ülkenin en büyük sorunu geçici değil, yapısal. En net göstergesi ise New York–New Jersey bölgesinde yaşananlar. Bu bölge, Amerika’nın geleceğini önceden hissettiren bir barometre gibi çalışıyor.
Ekonominin asıl gücü yıllarca orta sınıftaydı. Son 15 yılda gelirler yerinde sayarken, ev vergileri, kiralar, market fiyatları, sağlık ve eğitim masrafları durmadan arttı. Orta sınıf ayakta kalmakta zorlanıyorsa, ülke büyüyemez. Bu baskının her adımı, her çeki, her ay sonu Amerika’nın geleceğine bir uyarıdır.
Bu tabloyu ağırlaştıran bir diğer etken altyapının çökmesidir. New York metrosu, New Jersey tünelleri, köprüler, limanlar. ABD, 1980’lerin altyapısıyla bugünün ekonomisini taşımaya çalışıyor. Bu sistem hız kaybettikçe, ticaret yavaşlıyor, iş gücü üretkenliği düşüyor ve bölgesel rekabet gücü eriyor. Amerika’nın ekonomik geleceği, fiziksel altyapının yenilenmesine bağlıdır.
Göç konusu ise yönetilemediği için kriz haline gelmiş durumda. Göçmenler bir yük değil, yük haline getiren yanlış yönetimdir. Statü süreçleri yıllarca sürüyor, şehirler maliyeti tek başına taşıyor, federal fonlar yok, yığılma büyük şehirlerde olunca kiralar ve vergiler daha da artıyor. Doğru yönetilen göç ekonomiyi büyütür, yanlış yönetilen göç şehirleri bitirir. Bugün yaşanan tam olarak
29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun!
Saygıdeğer okurlarımız selamlar,
Bugün yalnız bir bayram değil, bir milletin küllerinden yeniden doğduğu, esareti reddedip istiklali seçtiği gündür.
Bize özgürlüğün onurunu, vatan sevgisinin kutsiyetini ve Cumhuriyet’in ışığını armağan eden Büyük Atamız Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, minnetle, saygıyla, sevgiyle ve tarifsiz bir özlemle anıyorum. Cumhuriyet, bizim için sadece bir yönetim biçimi değil, Türk milletinin karakterine kazınmış bir iradedir. Hür yaşamak, dik durmak, baş eğmemek iradesi. O irade, Sakarya’da, Dumlupınar’da, Afyon’un dağlarında olduğu gibi bugün de her Türk’ün kalbinde dimdik ayaktadır.
Bizler, dünyanın neresinde olursak olalım, o mukaddes mirasın emanetçileriyiz. Cumhuriyet, bize atalarımızın bıraktığı en büyük şeref, çocuklarımıza taşıyacağımız en büyük sorumluluktur. Ve biz, o sorumluluğu taşırken her 29 Ekim’de bir kez daha haykırırız:
Ne mutlu Türküm diyene!
Değerli Türkses okurlarımız,
Zaman daralıyor, 4 Kasım 2025’te Amerika ‘off-year’ seçim gününe gidiyor. Bu, başkanlık seçimi olmasa da eyalet yasama meclislerinden belediye başkanlıklarına, yerel yönetimlerden halkoylamalarına kadar birçok konuda sandıkların kurulacağı bir dönüm noktasıdır. Bu seçimler, Türk-Amerikan toplumunun da sesini, birikimini ve demokratik iradesini gösterebileceği önemli bir fırsattır. Artık
Oy Vermek Güçtür: New Jersey’den Başlayıp ABD Genelinde Görünür Olmak
Saygıdeğer okurlarımız selamlar,
New Jersey Valilik yarışı yaklaşırken, eyaletin gündeminde ekonomi, eğitim ve güvenlik kadar önemli bir başlık daha var. Katılım.
Türk-Amerikan toplumu olarak uzun süredir siyasette etkimizi yeterince hissettiremiyoruz. Oysa bu seçim, yalnızca adaylar için değil, bizim ne kadar örgütlü ve bilinçli bir toplum olduğumuzu göstermek için de bir dönüm noktası olabilir. Artık mesele sadece oy kullanmak değil, yaşadığımız bu ülkenin geleceğinde Türk toplumunun da söz sahibi olmasını sağlamak.
Demokrat aday Mikie Sherrill, New Jersey 11. Kongre Bölgesi’ni temsil eden bir kongre üyesi ve eyaletin son yıllarda en dikkat çeken siyasi figürlerinden biri. ABD Donanması’nda helikopter pilotu olarak görev yaptıktan sonra federal savcı olarak çalıştı. Siyasete güven, hesap verebilirlik ve fırsat eşitliği temalarıyla girdi. Kongre’de görev yaptığı süre boyunca eğitim fonlarının artırılması, sağlık hizmetlerine erişimin genişletilmesi ve altyapı yatırımlarının hızlandırılması gibi konularda aktif rol aldı. 2025 Valilik yarışında da aynı çizgisini sürdürüyor. Ekonomik yükü azaltmak, orta sınıfı güçlendirmek ve devlet kurumlarını daha şeffaf hale getirmek. Sherrill, özellikle kadın girişimciler, göçmen aileler ve küçük işletmeler için vergi kolaylıkları içeren politikalar öneriyor. New Jersey’de artan yaşam maliyetleri ve konut krizine karşı “eyalet çapında konut erişimi” programını savunuyor. Kamu güvenliği konusunda hem polis teşkilatının modernizasyonunu hem de toplumsal adalet reformunu birlikte
Savaş Meydanı mı Diplomasi mi?
Saygıdeğer okurlarımız selamlar,
Tarih bazen savaş meydanlarında, bazen de diplomasi masalarında yazılır. Bugün yaşadığımız dönem ise her iki sahneyi bir arada barındırıyor. Birleşmiş Milletler kürsüsünde Cumhurbaşkanımız Erdoğan’ın Filistin ve Keşmir konusunda söylediği sözler, yüz yıl önce Lozan’da bağımsızlık için verilen mücadelenin bugünkü yankısıdır. Ardından gelen Erdoğan–Trump görüşmesi ise yalnızca bir diplomatik buluşma değil, aslında geleceğin senaryolarını şekillendiren kritik bir pazarlık masasını işaret ediyor.
Bu görüşmeye farklı açılardan bakıldığında karşımıza iki tablo çıkıyor. İktidar kanadı, bu görüşmeyi “Türkiye’nin yeniden oyun kurucu” konumunu teyit eden bir gelişme olarak görüyor. F-35 programına dönüş ihtimali, ticaret hacminin artırılması, enerji alanında yeni iş birliği kanallarının açılması birer kazanım olarak yorumlanıyor. Türkiye’nin aynı anda hem ABD ile hem de Rusya ile temas halinde olması “çok boyutlu diplomasinin başarısı” diye anlatılıyor.
Muhalefet ise aynı tabloya başka yerden bakıyor. Görüşmede konuşulan F-35 ve enerji başlıklarını “gizli tavizlerin habercisi” olarak okuyor. ABD’nin Türkiye’yi Rusya’dan uzaklaştırma çabası, Ankara’nın yeni bir bağımlılığa sürüklenmesi olarak değerlendiriliyor. S-400 meselesinin çözülememiş olması, güvenlik politikasındaki zikzakların kanıtı sayılıyor. Onlara göre Ankara, sürekli yeni pazarlıklarla sıkıştırılıyor ve uzun vadeli vizyon bulanıklaşıyor.
Bu iki bakışın ötesinde,
Tehlikeler Büyük, Oyunlar Karmaşık
Saygıdeğer okurlarımız selamlar,
Bugün öyle bir dönemden geçiyoruz ki, yazarların kaleminden, yorumcuların sözlerinden, televizyon ve YouTube ekranlarından ardı ardına senaryolar yağıyor. Kimi ekonomiden, kimi savaşlardan, kimi diplomasi oyunlarından bahsediyor. Hepsini dinlediğimizde, sanki büyük bir pazılın parçaları zihnimizde toplanıyor ve onlarca soru peş peşe geliyor. İşte ben de o soruların ışığında, tarihten devraldığımız hafızayla bugünü anlamaya, geleceğe dair ipuçlarını yakalamaya çalışıyorum. Çünkü tarihin gösterdiği bir hakikat, Türk milleti her dönem oyunların hedefinde oldu, ama her defasında kendi iradesiyle bu oyunları bozdu.
Cumhuriyet’in kuruluşundan bu yana dış politikamızın en temel pusulası bağımsızlık ve denge oldu. Atatürk, Lozan’da yalnızca yeni bir devletin sınırlarını değil, aynı zamanda “Yurtta sulh, cihanda sulh” ilkesine dayalı diplomasi çizgisini belirledi. O gün kapitülasyonları kaldıran irade, aslında tam bağımsızlığın taşlarını döşemişti. Sovyetlerle dostane ilişkiler sürdürülürken Batı’yla dengeli temaslar kurulmuş, fetihçi değil koruyucu bir vizyon benimsenmişti. Bugün yüz yıl sonra, Türkiye yine aynı ilkelerin etrafında yol alıyor.
Ama karşımızdaki senaryoların karmaşıklığı artık daha fazla. Sevr’in gölgesi masada dolaştırılmaya başlıyor. 1920’de bizi Anadolu’nun ortasına sıkıştırmak isteyenler, bugün farklı araçlarla aynı hayali sürdürüyor. Terör örgütleri üzerinden yürütülen vekalet savaşları, enerji hatlarını kesme çabaları, ekonomik manipülasyonlar
1923’ten Günümüze Dış Politikada Süreklilik ve Değişim
Saygıdeğer okurlarımız selamlar,
Hepimiz tek bir ses, tek bir yürek
Kehanet Değil Lanetli Cümleler
Saygıdeğer okurlarımız selamlar,
Ağzımızdan dökülen zehir, biz kim olduk da kendimizi böyle küçümsedik?
“İki Türk bir araya gelirse kavga çıkar.”
“Elin gavuru birleşir, bizimkiler bölünür.”
“Bizde herkes padişah olmak ister, kimse yeniçeri olmaz.”
“Başarı bizde cezalandırılır, başarısızlık ise ödüllendirilir.”
Bu cümleleri kim duymadı ki? Kimi çay içerken söyledi, kimi trafikte sıkışınca iç geçirdi, kimi de sosyal medyada kahkahalar eşliğinde paylaştı. Ama kimse sormadı. Biz neden kendi kendimize bu kadar acımasızız? Oysa bu sözler birer tespit değil, bizden başka kimsenin üstümüze dikemeyeceği, ama bizim giyip giyip aynada kendimizi küçük düşürdüğümüz birer kara gömlektir. Yani bu sözler kiminse, bizim değil.
Değerli okurlarım, bir düşünün. Bu ifadeler genetik kodumuzda mı yazıyor? Hayır. Doğduğumuzda kulağımıza eziklik mi fısıldanıyor? Hayır. Peki neden bu cümleleri bu kadar içselleştirdik? Cevabı acı ama net, çünkü kolayı bu. Eleştiriyoruz gibi yapıp aslında kendimizi rahatlatıyoruz. Çözüm aramıyoruz, pes etmişliğimizi süslü cümlelere sarıyoruz. “Bizde herkes her şeyi bilir ama kimse bir şey
Biz birbirimize ne zaman sırtımızı dönmeyi öğrendik?
New Jersey’de, sıradan bir pazar sabahı. Tanıdık bir sima görmenin huzuruyla masaya oturuyorsunuz. Kahvaltı sofrasında, göz göze geldiğiniz bir hemşehrinizin gözlerinde umut görmek istersiniz. Bir tebessüm, bir selam, bir gönül bağı. Ama daha ilk yudum kahve bitmeden, sofranın üzerine bir dedikodu düşüyor. Sözcükler, kişi adları üzerinden değil, doğrudan karakter katli üzerinden akıyor. Sanki yıllar önce ülkesinden sürülmüş bir halkın hikayesi yeniden sahneleniyor: Böl, ötele, unut.
Seçim Zamanı Geliyor New Jersey Ve New York’ta Neler Oluyor, Biz Ne Yapmalıyız?
Değerli TürkSes Okurları,
ABD’de göçmenlere karşı sistematik adaletsizlik: New York ve New Jersey’den yükselen gerçekler
Amerika Birleşik Devletleri, göçmen emeği üzerine kurulmuş bir ülke. Bu, romantik bir tarih anlatısı değil, ekonomik ve sosyolojik bir gerçek. Ancak bugün, aynı göçmenler sistematik adaletsizliğe maruz kalıyor. Özellikle New York ve New Jersey gibi göçmen nüfusunun omurgayı oluşturduğu bölgelerde bu çelişki daha görünür hale geldi. Hem çalıştırılan hem dışlanan, hem sırtına yük bindirilen hem de görmezden gelinen bir topluluktan bahsediyoruz.
ABD Nüfus Bürosu’nun 2024 tahminlerine göre, New York Eyaleti’nin toplam nüfusu yaklaşık 19,5 milyon, New Jersey’nin ise 9,3 milyon civarında. Bu iki eyalet, göçmen yoğunluğunun en yüksek olduğu bölgeler arasında yer alıyor. New York’ta nüfusun yaklaşık %23’ü, New Jersey’de ise %22’si yabancı doğumlu. Yani bu iki eyalette toplamda yaklaşık 6,5 milyon göçmen kökenli insan yaşıyor. Sadece New York City özelinde bakıldığında, göçmenler toplam işgücünün %44’ünü oluşturuyor. New Jersey’de bu oran bazı şehirlerde %50’nin üzerine çıkıyor. Bu topluluk, yılda 32 milyar dolardan fazla vergi ödemesine rağmen, sağlık, eğitim, barınma gibi temel alanlarda hala ciddi engellerle karşı karşıya. Amerikan siyasetinde göçmen konusu, gerçek sorunları çözmek yerine popülist ajandalarla araçsallaştırılan bir başlık haline geldi. Özellikle 2024 seçimlerinden sonra yeniden alevlenen “sınır güvenliği” ve “kitlesel sınır dışı” söylemleri, göçmenleri potansiyel suçlu gibi gösterme eğilimini artırdı. Oysa istatistikler tam tersini söylüyor: Göçmenlerin suça karışma oranı yerli nüfusa kıyasla daha düşük. Ancak bu veriler çoğu zaman siyasi rant için görmezden geliniyor.
New York ve New Jersey eyaletleri, göçmenlere yönelik “sanctuary” politikalar geliştirse de bu yaklaşım çoğu zaman sembolik kalıyor. Yerel düzeyde bazı belediyeler örnek adımlar atıyor: Jersey City’deki “Municipal ID” uygulaması, belgesiz göçmenlere temel hizmetlere erişim imkanı sunuyor. Ama bu girişimler topyekûn bir çözümden çok uzak. Paterson, Clifton ve Union City gibi yerlerde yaşayan Türk, Arnavut, Latin ve Arap kökenli göçmenlerin en büyük ortak sorunları barınma, sağlık ve hukuki destek eksikliği. Bu eksikliklerin temelinde ise federal desteğin yokluğu ve siyasi irade yetersizliği yatıyor. Türk toplumu da dahil olmak üzere tüm göçmen gruplar artık yalnızca kültürel organizasyonlarla yetinmemeli. Hukuki danışma merkezleri, siyasi lobi grupları, seçimlerde oy kullanma kampanyaları ve ekonomik dayanışma ağları oluşturulmalı. Göçmen toplulukların 'gönüllü sessizliği' artık bu sistemin zeminini oluşturuyor. Bu sessizlik kırılmalı. Çünkü bu ülkeye yalnızca vergi değil, ruh da katıyoruz.
Amerika bugün yalnızca ekonomik değil, vicdani bir testten geçiyor. İnsan haklarının merkezinde yer aldığı söylenen bir ülke, en çok yükü taşıyanlara en az hakkı tanıyorsa burada bir çarpıklık vardır. Ve bu çarpıklık, New York’un gökdelenlerinde değil, göçmen çocukların hayallerinde, hasta annelerin çaresizliğinde, iş cinayetlerinde hayatını kaybedenlerin suskunluğunda yankılanıyor. Ama bu çarpıklığı düzeltmek bizim elimizde. Sessizliği dayanışmayla, çaresizliği örgütlenmeyle aşabiliriz. Artık kültürel derneklerle sınırlı kalmayan, hukuki danışma merkezlerinden oy kullanma seferberliklerine uzanan bir göçmen dayanışması inşa etmenin zamanıdır. Hak aramak bir lütuf değil, varoluşun kendisidir. Çünkü biz bu ülkenin yükünü taşıyanlarız.
42. kez Türk Günü Yürüyüşü’nü hayata geçiren Türk Amerikan Dernekleri Federasyonu’na sadece bir teşekkür değil, bir saygı duruşu borçluyuz. Türk Günü Yürüyüşü, mali yük, gönüllü eksikliği, baskılar, kıskançlıklar ve hatta içeriden gelen kösteklere rağmen bu geleneği sürdürmeyi başardı. Bu yürüyüş, yalnızca bir organizasyon değil, bir halkın belleğidir. Caddelerden taşan sadece marşlar değil, yılların emeği, inancı ve direncidir. Ayrıca bu yılki yürüyüş, göçmen toplulukların Amerika’daki görünmez emeğini, kimlik mücadelesini ve dayanışma ruhunu bir kez daha kamuoyunun dikkatine sundu.
Özellikle TADF’nin ilk kadın başkanı olarak bu zorlu yürüyüşe dirayetle liderlik eden Sayın Gülay Aydemir’e, gösterdiği kararlılık ve sarsılmaz duruş için ayrıca teşekkür etmek gerekir. O, sadece bir yürüyüşe değil, bir geleneğe sahip çıktı.
Teşekkürle Başlayalım...
Bu anlamlı yürüyüşlerin, kültürel festivallerin ve toplumsal birlikteliklerin ardında yalnızca bir program değil, bir inanç ve emek vardır. Başta Türk Amerikan Dernekleri Federasyonu Başkanı Sayın Gülay Aydemir olmak üzere, gece gündüz demeden çalışan kıymetli İcra Kuruluna, özveriyle omuz veren Yönetim Kuruluna ve tüm derneklere teşekkür ederiz. Ayrıca, bu faaliyetlerin gerçekleşmesini sağlayan maddi destekçilere, sponsorlara ve taşın altına elini koyan tüm dostlara minnettarız.
Unutulmamalıdır ki, bir toplumu ayağa kaldıran hem inançtır, hem imkândır.
Türk Günü’nün ardındaki ruh, New York’un gökdelenleri arasında al bayrak göğe yükselirken, sadece bir geçit değil, bir milletin hafızası yürüyor. Bu yürüyüş, geçmişte emek ve destek verenlerin mirasını, çocuklarımızın kimliğini ve bizim kararlılığımızı temsil eder.
Her adımda yankılanan “Biz buradayız!” sesi, sadece kalabalığın değil, bir aidiyetin ve varoluşun sesidir. Bu bir gün değil, bir hafıza, bir sahiplenme, bir millet ilanıdır. Türk Günü Yürüyüşü, hiçbir partiye ait değildir. Ne bir siyasi grubun, ne bir şahsın, ne de geçici heveslerin sahnesi olamaz. Bu yürüyüşte yer almak demek, Atatürk’ün emanetine sahip çıkmak, şehitlerin ruhuna selam vermek, Edirne’sinden Karslısına kadar her yüreği bir görmek demektir.
Amerika’da her şey parayla dönüyor, derler. Ama biz biliriz ki bazı işler yürek ister. Dernekçilik, maaşla değil; duruşla yapılır. Bir masa kurup herkese eşit davranmak, bir bayrak taşırken onun yükünü değil, şerefini hissetmektir.
Bu yürüyüşte adı anılmayan, madalya almayan ama adanmışlığıyla bu millete hizmet eden yüzlerce kahraman var. İşte bu yazı, o adsız kahramanlara bir selamdır.
Burada doğan çocuklarımız artık iki kimlikle büyüyor: biri pasaportta yazan, diğeri kalbinde atan. Kimliklerini kaybetmemeleri için Türkçeyi öğretmeye, tarihimizden bahsetmeye çalışıyoruz. Ama bu kolay değil. Bu topraklar kimlik vermez, kimliğimizi biz her gün yeniden kurarız. Dilimizle, kültürümüzle, hikayelerimizle…
Eğer çocuklarımızı kaybetmek istemiyorsak, önce birbirimizi bırakmamalıyız.
Bazen toplumlar düşmanla değil, kendi sessizliğiyle parçalanır.
Kırgınlıklarımızı içimize atarız. Yanlışlara göz yumarız.
Ama unutmayalım, her suskunluk biraz daha uzaklaştırır bizi birbirimizden.
İyileşmenin yolu, birlikte yürümeyi öğrenmektir.
Amerika’daki Türkler homojen bir yapı değil. Farklı şehirlerde, farklı meslek gruplarında, farklı hayat mücadeleleri içinde olan binlerce kişi var. Kimisi göçmenlik süreciyle uğraşıyor, kimisi çocuğuna Türkçe öğretmeye çalışıyor. Kimi işyeri kuruyor, kimi hâlâ ayakta kalmaya çalışıyor. Ama hepsinin ortak bir derdi var. Bu kimliği kaybetmemek. Bu ülkede Türk kalmak, sadece bayrak sallamakla olmaz. Dili yaşatmak gerekir. Kültürü aktarmak gerekir. Ve en önemlisi, birlikte durmak gerekir.
Ne yazık ki zaman zaman ayrışmalar, kutuplaşmalar, gereksiz rekabetler görüyoruz.
Oysa bu toplumun ne siyasî çekişmelere ne de kişisel hesaplaşmalara ayıracak vakti yok.
Burada yaşayan her Türk, aynı gemidedir.
Ve bu gemi ancak birlik ve beraberlikle yol alır.
Bugün yürüdüğümüz yollar, sadece gösteri için değil, yarın çocuklarımız hangi kimlikle büyüyecek sorusuna verdiğimiz cevaptır. Bu yüzden çağrımız açık, birlikte yürüyelim. Bayrağı birlikte taşıyalım.
Ve bu ülkenin sokaklarında sadece var olalım diye değil, onurla temsil edilelim diye çabalayalım. Bu topraklarda ayakta kalmak istiyorsak, birbirimizi bırakmayacağız. Aynı bayrak altında, aynı yürüyüşte, aynı hedef için birleşmeliyiz. Çünkü çocuklarımızın geleceği; bizim bugünkü duruşumuzla şekillenecek.
New York’un caddelerinde bir milletin onuru yürürken, o onura omuz veren herkese selam olsun.
Küllerinden Doğan Ses: TÜRKSES
Bir ses yükseliyor artık.
Amerika'nın caddelerinde, gökdelenlerin gölgesinde,
bir vakitler memleketten kopmuş bir milletin
kalbinden doğan, tarihi ve tertemiz bir ses...
